In september 2004 vertrokken wij naar Roemenie. Eigenlijk onverwachts, nadat ik op internet een beetje had zitten zoeken en plotseling op de site van Stichting Hulp aan Roemenie stuitte en ik werd aangetrokken door de ervaringen en belevenissen van anderen die daar geweest waren. Voor mijzelf had ik al besloten hier wil ik een keer heen. Ik wil ervaren hoe de Roemeense mensen leven, of er werkelijk zo’n armoede heerst en of er werkelijk zoveel hulp nodig is. Na overleg met Cees, mijn echtgenoot, besloten we te gaan, maar wij wilden ook overnachten in het appartement van de familie Vulcu om zo ook wat beter in contact met Roemenen te kunnen komen. In de periode dat wij wilden gaan was er nog plaats voor ons.

Nadat we ons hadden laten informeren wat we eventueel zouden kunnen meenemen, vertrokken we vol goede moed aan onze reis. Het zou voor ons een heel andere vakantie worden dan we anders maakten naar het zonnige Italië. Maar spijt van deze reis hebben we zeker niet gehad. Na een heel mooie reis werden wij bij onze aankomst in Talmaciu hartelijk verwelkomd door de familie Vulcu. Na de koffie werden we begeleid naar "ons" appartement. Keurig schoon en alles was er aanwezig wat we nodig hadden. Het was alsof er gewoon nog mensen woonden, zo huiselijk. We voelden ons direct thuis. Na ons geïnstalleerd te hebben gingen we terug naar Mariora en Silviu voor ons avondeten dat door Mariora werd verzorgd. Heerlijk eten en keurig verzorgd een drankje vooraf en een wijntje bij het eten. Onze auto konden we ’s avonds bij hen op het erf laten staan. Lekker veilig. Het appartement is vijf minuten lopen bij hen vandaan, dus een prima locatie.

Door de jongste zoon des huizes, Sorin, die toen nog schoolvakantie had, zijn we veel te weten gekomen over Roemenie en hij heeft ons veel laten zien en is regelmatig met ons meegereisd om onze gids te zijn. Fantastisch was dat. Sorin sprak al goed Engels, zodoende konden we goed met elkaar praten en het klikte gewoon erg goed. Veel dagen hebben wij gezellig met hem doorgebracht. Ook Mariora en Silviu hebben ons erg verwend. Zij namen ons mee naar de bergen voor een zeer geslaagde picknick. Ook hebben we een tocht gemaakt met paard en wagen. Dit was ook een enorme ervaring.

Elke dag als we thuis kwamen had Mariora een heerlijke maaltijd voor ons bereid. Zij deed dat heel vaardig en creatief. Een zeer warme gastvrouw. Tijdens al onze tochten hebben we heel veel van het land gezien en leren kennen; slechte wegen, veel armoede, veel zigeunerfamilies, heel veel ellende, We zouden eigenlijk iedereen wel willen helpen, maar dat is niet mogelijk. We waren blij als we aan mensen nog wat koffie, kleding, schoenen en aan de kinderen wat speelgoed of kleurpotloden enz. konden geven. Maar we hadden eigenlijk tekort. Ze zijn zo dankbaar voor dat beetje wat je hen dan kan geven. Die gezichten zal ik nooit vergeten.

Gelijk had ik al besloten ik kom terug, maar ik ben niet alleen, samen gaan we terug en dan nog beter voorbereid. We hebben nu gezien hoe het is in Roemenie, wat er nodig is en waarmee je de mensen blij kan maken.

Echt wat hebben wij het hier in Nederland dan rijk. Toch presteren we het hier om soms nog ontevreden te zijn. Maar wanneer je in Roemenie geweest bent dan ga je anders over dingen denken. Dankbaar voor hetgeen wij hier in Nederland hebben maar ook zoekend hoe in Roemenie een helpende hand te bieden en iets af te staan aan hen die veel moeten ontberen.

Roemenië heeft een heel hartelijke bevolking, die met de weinige middelen die zij hebben, een hardwerkend volk zijn, trots op hun land en cultuur. Wij zijn blij dat we deze reis gemaakt hebben en hopen weer terug te kunnen komen. Bedankt voor jullie informatie op de site.

Cees en Ineke Heere