We hebben een zalige reis gehad in Roemenie.
Dit land heeft ons aangenaam verrast - vooral omdat veel vrienden en kennissen onze vakantiebestemming niet goed begrepen. Wij houden van ontdekken, het ongerepte, het avontuurlijke en vooral de plaatselijke bevolking een beetje leren kennen en begrijpen.
In dit verband kan ik enkel vertellen dat we het landschap prachtig vonden, de mensen joviaal, lief en behulpzaam. Elk dorpje met zijn eigenheid, de mensen die tegen ons kwamen praten als we op een bankje zaten, de kinderen, de oudjes keuvelend in de nauwe straatjes met een baby op de arm en enkele kinderen aan hun zwarte rokken, de kleurrijke zigeunerinnen en de knappe zigeuners met hun grote zwarte hoeden, duizenden kerkjes in alle mogelijke vormen en kleuren. De stilte maar ook de schrijnende armoede, de onbewerkte akkers, de prachtige paarden.
De cafeetjes, 's ochtends vol mannen en vrouwen met een grote pint, die glimlachen als wij daar staan te nippen aan onze koffie.
Het beklemmend contrast tussen rijkdom en armoede en tenslotte alle vragen die opborrelen maar waarop je weinig of geen antwoord vindt of krijgt.
Het pittoreske Maramures met het rottend hooi over de balustrade, de schitterende wegen (een verademing na Transsylvanië), de unieke houten kerkjes, de lachende vrouwen met hun wijde zwarte rokken, blote knieën meestal buiten ploeterend in de modder, en tenslotte de karren -zwaar beladen handkarren en de paardenkarren met heel het gezin, van jong tot oud.
In Bucarest werden we stil van de schrijnende contrasten tussen het gigantisch paleis van Ceaucescu, de indrukwekkende boulevard Unirii en de oude stad waarvan de meeste mooie gebouwen worden gebruikt door de huidige regering, de pleintjes en straten waar beelden en teksten verwijzen naar de pijnlijke momenten in de geschiedenis van Roemenie.
Ons bezoek aan Bucarest hebben we afgesloten met een lekker etentje in het restaurant 'Dracula' met zijn unieke sfeer en zelfs een onverwachte verschijning van de graaf himself met enkele filosofische uitspraken die omwille van zijn eeuwenoud gebit niet erg verstaanbaar waren maar zijn ogen waren des te meer vanzelfsprekend.
Kortom we waren een beetje bang voor ontgoochelingen toen we op weg waren naar Roemenie en ook een beetje voor de hitte. We hebben ons hart verloren aan dit land en de mensen ondanks de grote pech dat we de regen permanent in ons kielzog hadden, van de eerste dag tot de laatste.
We hopen dat onze wereld Roemenie kan helpen om uit het slop te geraken: de verschillen zijn te groot!

Hubert en Lydia